Positief is de duidelijkheid die deze uitspraken geven: als een assistentiehond de enige passende oplossing is, moet die worden verstrekt vanuit de Wmo. Dat is een belangrijke stap.
Daarnaast maakt de CRvB duidelijk dat gemeenten ook buiten deze uitzonderingssituaties assistentiehonden mogen verstrekken. Wij roepen gemeenten op om dit expliciet in hun beleid op te nemen en daarbij ook te kijken naar doelmatigheid. Want als een assistentiehond vele uren begeleiding vervangt, is die voorziening vaak niet alleen effectiever, maar ook goedkoper. Dat verdient een plek in de afweging.
Maar de uitspraken maken voor ons ook iets anders duidelijk: er is dringend behoefte aan structurele helderheid over de vergoedbaarheid en daarmee de beschikbaarheid van de assistentiehond in de Wmo voor mensen met een psychische beperking. Juist voor deze groep blijft de situatie onzeker, en die onzekerheid heeft directe gevolgen voor mensen die een assistentiehond hard nodig hebben.
We roepen de ministers van VWS Mirjam Sterk en Sophie Hermans op: zorg voor een structurele en toegankelijke vergoedingsroute voor de assistentiehond in de Wmo voor mensen met een psychische beperking. Zij mogen niet opnieuw tussen wal en schip vallen.
Inmiddels is er voldoende wetenschappelijk bewijs dat de meerwaarde van assistentiehonden aantoont: zij hebben een aantoonbaar positieve invloed op de zelfstandigheid en het welzijn van hun gebruikers. Die basis is er, nu moet de wet het mogelijk maken, zonder juridische hindernissen.
Bekijk hier het nieuwsbericht van de CRvB.